Willem’s woestijnreis: bewegen van doen naar zijn

Het is alweer twee jaar geleden dat Willem tijdens een intervisie een collega hoorde praten over haar persoonlijke ervaringen met de woestijnreis in de Wadi Rum woestijn van Jordanië. Het triggerde Willem. 

De heilzame werking van de cadans tijdens het lopen en het in de natuur zijn kende hij, de woestijn echter nog niet. Wat Willem niet kent, maakt hem nieuwsgierig. Dus na het zien van de informatie op de website schreef Willem zich in. Klaar voor zijn eerste woestijnervaring. Willem vertelt zijn verhaal.

Willem in de Wadi rum woestijn Jordanië, coaching carolinefroeling

Spanning voor vertrek

‘Voor vertrek was er een mengeling van spanning en zin. Zin omdat ik graag sport. Door regelmatig te bewegen voel ik me zoveel beter. Het brengt me naar mezelf en dat geeft rust. Voor de reis was door drukte mijn innerlijke stem op de achtergrond geraakt. Ik wilde in de woestijn deze weer wat nadrukkelijker gaan horen. Het was alsof ik af en toe mijn hart bezocht voor advies en raad. Maar ik wilde weer echt in mijn hart leven.  

Ik voelde ook spanning doordat ik de woestijn niet ken. Ook ging ik vlak voor vertrek door mijn rug. Zou ik de reis fysiek wel aankunnen? Ik wist dat er ook veel vrouwen mee zouden gaan met de reis en ik had voor mezelf al een rol toebedeeld van de galante hulpvaardige man. Deze rol viel al meteen in duigen bij aankomst op het vliegveld. Het waren de vrouwen die mijn zware tas droegen omdat het mij simpelweg niet lukte. Ik had los te laten en te ontvangen. Best een ding voor mij. 

In de woestijn: Loslaten en meebewegen

Op de eerste dag in de woestijn was het meteen raak. Elke stap die ik zette, voelde ik mijn rug. Het woord loslaten bleef in mij resoneren. Het ging om het loslaten van de pijn, om de spanning die ik voelde bij het zijn in een volstrekt ander landschap dat ik niet kende. Aan het einde van de eerste dag besloot Caroline dat ik niet verder zou lopen met de groep en dat een jeep mij, nog een andere deelnemer en begeleider van de reis zou ophalen. Ook hier moest ik de regie loslaten. Bovendien is het best spannend om midden in de woestijn met nog twee anderen af te moeten wachten of de jeep ons vinden zou. En het kwam goed. Bij aankomst op de eerste slaapplek voelde ik me onthand. Wat is een goede plek, hoe gaat het met omkleden, wassen en eten in de woestijn? Ook nu weer: loslaten en overgeven aan het niet weten. En dat was nog maar dag 1…  

Willem op kameel - www.carolinefroeling.nl

Zakken elke dag meer

De groep, mijn pijnlijke lichaam, de omgeving, alles was onwennig. Tijdens het lopen was het woord loslaten als een soort van mantra aanwezig. Met elke stap zakte ik iets meer. Daarbij zei ik overal innerlijk ja tegen. Ook bijvoorbeeld tegen de oefeningen die Caroline aanbood. Hierdoor kwamen we letterlijk en figuurlijk steeds meer nabij wat kwetsbaar was. Ja zeggen tegen alle ervaringen en meebewegen betekent de controle loslaten. Meer en meer stroomde ik mee met het leven in de woestijn en kon ik aanwezig zijn en ervaren wat er voorbij de onwennigheid aanwezig was. Ik gaf me meer bloot. Zo merkte ik dat ik liever niet alleen sliep in de woestijn. Dat erkennen was wel een dingetje. En toch heb ik dat gedaan en me uitgesproken. Elke nacht sliep ik naast Adriana en dat was vertrouwd. Een mooie les in uitreiken.

Doelloos: de kunst van het zijn

Na de stiltedag, halverwege de woestijnreis, had ik het doel dat ik voor mezelf had gesteld voor deze reis behaald. Ik was nu doelloos en dat ben ik niet graag: ik wil graag een stip op de horizon. Ik ging steeds harder lopen en het liefste voorop om toch maar een doel te hebben. Ik voelde me onthand. Wie ben ik zonder doel en hoe ben ik dan? Kan ik niet gewoonweg ZIJN? Dat was een eyeopener. De kunst van het bewegen van doen naar zijn. In die beweging wordt het stiller en leger, maar daardoor vreemd genoeg ook intenser. Ik ervoer meer en meer een vrijheidsgevoel. 

De laatste ochtend in de woestijn bleven wij op één plek. Ik heb toen zo intens genoten. Ik beklom een hoge rots waar ik een prachtig uitzicht had. Ik heb mooie muziek opgezet, heb gedanst en gezongen. Ik was verliefd op de woestijn en op het leven. 

De paradox van de woestijn: van leegte naar intens pure beleving

De woestijn… voor ik haar kende oogde ze leeg, desolaat en dor. Het idee om een week lang door dit landschap te trekken vond ik spannend. Ik begon de reis met nieuwsgierigheid naar dit landschap, met angst, met veel drukte in mijn hoofd, met pijn in mijn lichaam en met veel verwachtingen. Met elke stap liet ik meer los. Naarmate ik meer losliet en het leger, stiller en desolater werd in mij ervoer ik meer en meer een ongelooflijk groot veld gevuld met zandkorrels, waanzinnige rotsformaties, liefde, kleuren, schoonheid, kracht, respect, zuiverheid en duidelijkheid. De woestijnreis is een van de mooiste cadeaus die ik mezelf heb gegeven.’

Dank je wel Willen voor het delen van jouw woestijnervaringen. Tot in maart, tot in de woestijn, dan gaan we samen nog een keer.

Woestijnreis Jordanië Wadi Rum coaching carolinefroeling.nl

Wil je nog meer verhalen lezen?

De woestijnreis van Tessa

In maart 2024 ging Tessa met ons mee naar de woestijn. Tessa zit in een overgangssituatie. Lichamelijk is zij in de overgang maar ook figuurlijk ervaart ze een transformatie. Een paar jaar geleden volgde ze een intensieve innerlijk kind training, van waaruit een diepgaand persoonlijk proces op gang kwam. Het loslaten van de symbiotische relatie met haar moeder kwam in een stroomversnelling, met een breuk als gevolg. Tessa zegt: “dat was heel verdrietig en ook nodig. Hierdoor ontstond er ruimte...

Het verhaal van Denise: het aangaan van je diepste angst

Het begon met de woestijnreis in Jordanië Door de woestijnreis in Jordanië heb ik Caroline leren kennen als een vrouw die enorm in verbinding staat met zichzelf en van daaruit verbinding maakt met anderen. Oprecht, in liefde en aards. Tijdens die reis zijn er veel innerlijke processen aangeraakt bij mij. Caroline speelde hierin voor mij een belangrijke rol in haar uitnodiging om alles met nieuwsgierigheid, moed, vertrouwen en liefde tegemoet te treden. Dit is ook de reden dat ik, een dik jaar...

Corina’s verhaal: Reis naar de vrijheid!

Wat was de aanleiding om in coaching te gaan bij Caroline? 'Via via had ik over de coaching van  Caroline gehoord en had het idee dat zij wellicht de gene was die mij verder kon helpen. Ik liep destijds namelijk flink vast. Ik had het gevoel dat ik een leven leidde dat beheerst werd door het verleden. Ik stond op een kruispunt; ga ik  zo verder of durf ik het te veranderen? Het vertrouwde leven ontrafelen en het weer op te bouwen naar het heden en toekomst? Oh, wat was dat een enge vraag voor...

Het woestijnverhaal van Caroline

Aan de vooravond van twee nieuwe woestijnreizen mocht ik mijn eigen woestijnverhaal vertellen. Mij was gevraagd of ik wat meer wilde vertellen over hoe ik in de woestijn terecht gekomen ben, wat de woestijn met mij doet en waar de woestijnreizen die ik begeleid over gaan.  Het is een persoonlijk verhaal geworden dat ik graag met je deel. 

Drentheweekend van Dieta

Afgelopen zomer ging Dieta met ons mee op Drentheweekend. Het Drentheweekend is een ontdekkingsreis naar jezelf op de Drentse hei waarin natuur, verbinden, genieten, lekker eten, reflectie en puur samenzijn de basisingedrienten zijn.  Hieronder vertelt Dieta haar ervaringen:   Aanleiding voor het Drentheweekend Een weekend met vrouwen in het Drentse landschap. Ik had zin om me onder te dompelen in het samenzijn met anderen, me te verbinden met de Drentse natuur en vooral me te verbinden...

Fear

It is said that before entering the sea a river trembles with fear She looks back at the path she has traveled, From the peaks of the mountains, the long winding road crossing forests and villages. And in front of her, She sees an ocean so vast, that to enter there seems nothing more than to disappear forever. But there is nu other way. The river an not go back. Nobody can go back. To go back is impossible in existence. The river needs to take the risk of entering the ocean because only then...

Floortje’s verhaal: werken met zelfvertrouwen

Afgelopen jaar kwam Floortje bij mij voor een coachtraject. Floortje was 2 jaar afgestudeerd en stond bekend als een jonge vrouw met veel talent. Ze wilde een stap op de plaats maken om te kijken wat een goede vervolgstap in haar carriere zou zijn. Tijdens ons erste gesprek werd duidelijk wat de onderliggende vraag was. Floortje vertelt hier haar verhaal over het leren werken met zelfvertrouwen.Zelfvertrouwen ‘In eerste instantie kwam ik bij Caroline om de vervolgstap in mijn carrière vorm te...

De woestijnreis van Els

Afgelopen november ging Els samen met 11 andere deelnemers mee naar de woestijn in Jordanië. Een bijzondere woestijnreis met impact op veel verschillende fronten. Els vertelt hier haar verhaal:Waarom gaf je je op voor de woestijnreis? Voor vertrek zag ik mijn woestijnreis als een poort naar een nieuwe levensfase. De eerste tekenen van de overgang dienden zich in 2021  ondubbelzinnig bij mij aan. En daarmee kwam ook de vraag: Wie wil ik zijn in deze nieuwe levensfase die in bepaalde culturen...

Never to return again

50 jaar worden Voor mijn 50e verjaardag schreef Alexandra Rakemann dit gedicht. Een gedicht over de Steenbok, mijn krachtdier. De steenbok die fier bovenop de rotsen in de Wadi Rum staat. Krachtig, in balans, eigen, zonder opsmuk, solide.  Als ik Alexandra een vraagstuk voorleg vraagt ze me regelmatig: "wat zou de steenbok in jou doen, hoe zou die nu zijn en reageren?" Daar contact mee maken is dan alles wat ik te doen heb. Dan voel ik het en vervolgens weet ik wat ik te doen heb. Fijn hè,...

De Herberg

Dit mens-zijn is een soort herberg Elke ochtend weer nieuw bezoek. Een vreugde, een depressie, een benauwdheid, een flits van inzicht komt als een onverwachte gast. Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat. Behandel dan toch elke gast met eerbied. Misschien komt hij de boel ontruimen om plaats te maken voor extase……. De donkere gedachte, schaamte, het venijn, ontmoet ze bij de voordeur met een...