We zijn alweer anderhalve week verder en het woestijnstof is een beetje neergedaald …
Voor ik het wist was ik mijn oude leven weer ingestapt met al z’n gewoonten, routines, werkzaamheden etc. Na Jordanië zonder koffie, alcohol, tv, nieuws, internet, laptop, maar met gematigd eten, frisse lucht, veel beweging, het magische landschap en nog veel meer merkte ik wat het doet met je energie …
Nogmaals wil ik je bedanken. Je hebt me iets ongelooflijk Moois en Waardevols gegeven door deze reis aan te bieden en door de manier waarop je de Woestijnreis hebt begeleid.
Ik wilde naar de Bron gaan om mij ermee te verbinden en om om Inzichten te vragen. Inzichten hoe ik er kon zijn voor mijn dochter. En die heb ik gekregen.
Jouw mooie woorden raakten me iedere keer weer, en kwamen mijn innerlijke proces zooo ten goede.
Ik koester de herinnering aan de yinyoga-sessie in de woestijn, met een vogel in de lucht, aangeraakt door de wind, met het Arabische gebabbel op de achtergrond, waar ik ‘mijzelf openritste’, en mijn eerste ‘gebed’ deed aan de Grote Bron waarmee ik verbinding zocht.
Ik vergeet nooit meer het vrije dansen in de woestijn … Oké, ik ben hier, en ik doe mee, dacht ik, toen je aankondigde wat we gingen doen. Niet wetende hoe ongelooflijk mooi ik het zou vinden. De stilte van de woestijn, de door jou uitgekozen muziek, wat het ook was, ik ging erin op, en het riep de mooiste beelden bij me op. Ieder nummer weer andere. Bij het laatste nummer vloog ik hoog als een vrouw die een vogel werd, boven de woestijn richting paarse bergen.
De Stilte-dag, de dag dat ik op mijn berg terecht kwam en me kon verbinden met de Woestijn. Toen ik de woestijn inging, kwam ik een Jordanier tegen, hij gaf me water. Wat een mooi begin! Ik heb er de hele dag gezeten, op mijn kleedje. Gekeken. Me verbonden met de rotsen en het landschap, met de zon. De rotsen die zo ongelooflijk oud, troostend en veilig waren. En die er gewoon Waren. En ik bedacht me dat dat was wat ik wou. Gewoon Zijn. Ik heb geschreven, het vastgelegd, in mijn geheugen en op de foto, als geheugensteuntje. Die middag was wat ik zocht. En ik neem het mee en koester het als een waardevolle schat.
Het heeft me diep geraakt. Diep Respect en Grote Dankbaarheid.
Wat resoneert is het lied van Marjolein. De eerste zin die is ENORM blijven hangen …:
ALL IS WELL …
En met dat gevoel stapte ik de woestijn uit.
Veel liefs,
Nynke
Trouwens, wat heb je een ontzettend fijne ondersteuner uitgekozen: Mariska is Goud!
